သကုဏဇာတ်တော်

ရှေးရှေးအခါက ဟိမဝန္တာတောကြီးအလယ်၌ သာယာစိုမွတ်လှသော အရပ်ဒေသတစ်ခု ရှိလေသည်။ ထိုအရပ်၌ အပင်ပေါင်းများစွာ၊ ပန်းပေါင်းများစွာ၊ သစ်သီးပေါင်းများစွာတို့သည် ပေါက်ရောက်လျက် ရှိကြကုန်၏။ အထူးသဖြင့် ထိုအရပ်၌ အလွန်ကြီးမားသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိလေသည်။ ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ အကိုင်းအခက်များကား မိုးသို့ ထိုးထောင်လျက်၊ မြေကို စိမ်းလန်းသော အရိပ်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကြကုန်၏။ ကြည်လင်သော စမ်းချောင်းကလေးတစ်စင်းသည် နေရောင်ဖြင့် ထိန်ထိန်တောက်လျက် စီးဆင်းလျက် ရှိ၏။ ငှက်ငယ်တို့၏ ချိုမြိန်သော အသံများ၊ လေတိုက်ခတ်၍ သစ်ရွက်တို့ လှုပ်ခတ်သံများသည် နားထောင်သူ၏ စိတ်ကို ကြည်နူးစေလေသည်။ ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ အမြင့်ဆုံးသော အကိုင်းတွင် သကုဏမည်သော ဥဒေါင်းငှက်တစ်ကောင်သည် ကျက်စားလျက် ရှိလေသည်။ ထိုဥဒေါင်းငှက်သည် အလွန်လှပပြီး အဆင်းအရောင်တို့သည် စိန်ရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပလျက် ရှိ၏။ ၎င်း၏ အမွှေးအတောင်များသည် နဂါးမင်း၏ ကျောက်မျက်ရတနာများနှင့် တူပေသည်။ ၎င်း၏ အသံသည် မဟာဗြဟ္မာမင်း၏ အသံကဲ့သို့ သာယာညှင်းပျောင်းလေသည်။ ထိုဥဒေါင်းငှက်သည် သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာနှင့် ပြည့်စုံသည့် ဂုဏ်ထူးများနှင့် ပြည့်စုံပေသည်။ ၎င်းသည် သစ္စာတရားကို အလွန်မြတ်နိုးပြီး မဟုတ်မမှန်သော စကားကို မဆိုတတ်ပေ။ တစ်နေ့သ၌ ထိုဥဒေါင်းငှက်သည် တောထဲ၌ လှည့်လည်ကျက်စားနေစဉ် လူတစ်ယောက်သည် လှည့်လည်ပျော်ပါးရင်း လမ်းမှား၍ ထိုအရပ်သို့ ရောက်လာလေသည်။ ထိုလူသည် ဥဒေါင်းငှက်၏ လှပဆင်းတောက်မှုကို မြင်လျှင် အလွန်အံ့သြတုန်လှုပ်သွားလေသည်။ ၎င်းသည် ဥဒေါင်းငှက်ကို ဖမ်းယူ၍ မိမိ၏ မြို့သို့ ယူဆောင်သွားကာ ဘုရင်အား လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ရန် စိတ်ကူးလေသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုလူသည် ဥဒေါင်းငှက်ကို ဖမ်းယူရန် ကြိုးစားလေသည်။ သို့သော် ဥဒေါင်းငှက်သည် ထိုလူ၏ အကြံကို သိမြင်သောကြောင့် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းထွက်မြောက်သွားလေသည်။ ထိုလူသည် ဥဒေါင်းငှက်ကို မဖမ်းယူနိုင်သော်လည်း ၎င်း၏ လှပဆင်းတောက်မှုကို အလွန်တပ်မက်နေသောကြောင့် ဥဒေါင်းငှက် ပျံသန်းသွားသော အရပ်ကို လိုက်လံရှာဖွေလေသည်။ ကြာသော် ထိုလူသည် ဥဒေါင်းငှက်ကို မတွေ့ရသော်လည်း ၎င်း၏ နေထိုင်ရာအရပ်ကိုမူ အမှတ်ရနေလေသည်။ ထိုလူသည် မိမိ၏ မြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဘုရင်အား ဥဒေါင်းငှက်အကြောင်းကို လျှောက်ထားလေသည်။ ဘုရင်သည် ဥဒေါင်းငှက်၏ အကြောင်းကို ကြားသောအခါ အလွန်စိတ်ဝင်စားလေသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရင်သည် ထိုလူကို ဥဒေါင်းငှက်ကို ဖမ်းယူ၍ မိမိထံသို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် အမိန့်တော်ချမှတ်လေသည်။ ထိုလူသည် ဘုရင်၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ဥဒေါင်းငှက်ကို ဖမ်းယူရန် ကြိုးစားပြန်လေသည်။ ဤသို့လျှင် ဥဒေါင်းငှက်သည် လူတို့၏ အကြံအစည်ကို သိမြင်သောကြောင့် ထိုအရပ်မှ ထွက်ခွာ၍ မဟာသမုဒ္ဒရာအနီးသို့ ရောက်ရှိလေသည်။ ထိုအရပ်၌ ဥဒေါင်းငှက်သည် ရေထဲသို့ ဆင်း၍ မိမိ၏ အဆင်းအရောင်ကို ဖုံးကွယ်ကာ ရေထဲ၌ ကျက်စားနေသော ငါးတစ်ကောင်နှင့် တူအောင် ပြောင်းလဲနေလေသည်။ ဤသို့လျှင် ဥဒေါင်းငှက်သည် လူတို့၏ ဖမ်းယူခြင်းမှ ကင်းလွတ်ခဲ့လေသည်။ ဤသို့လျှင် သကုဏဇာတ်တော်သည် သစ္စာတရား၏ အင်အားကိုလည်းကောင်း၊ အလှအပကို တပ်မက်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်ကိုလည်းကောင်း၊ ပညာရှိသူသည် အန္တရာယ်မှ ကင်းလွတ်နိုင်ပုံကိုလည်းကောင်း ဟောကြားလျက် ရှိပေသည်။